22. BÖLÜM- ACI
22. BÖLÜM- ACI ‘’Kalbi kara, gözü kara, adı Karan.'' Adım Karan. Bana bu ismi annem vermiş. Kalbim kara, gözüm kara, adım Karan. Uzunca boylu, yağız bir delikanlı olsun benim oğlum , demiş. Kuzuların kurtlara yem olmadığı masallar fısıldamış kulağıma geceleri. Bana hep parla oğlum , demiş. Sakın karanlığa karışma. Ona benim karanlığımın, dünyamın en güzel kadını olduğunu söylemek isterdim. Baktığımda ormanların filizlendiği yeşil gözler, benim karanlığım anne, demek. Bu satırları yazıyorsam eğer, şu an nefes alıyorsam; aldığım nefes Füsun’umun annem. Kara gözlü oğlunun canının canı. Bende normal bir hayat yaşamak, diğer insanlar gibi sorunlarımın olmasını yeğlerdim. Sabahtan akşama dek çalışıp yorulmak, beklenmedik bir vakitte gribe yakalanmak, bazı komşularla anlaşamayıp tartışmak mesela. Ama benim istemeyeceğim kadar param var anne. Ben hastalanmıyorum. Karan Soysal uyumaz, hastalanmaz, canı acımaz, yemek yemez, ağlamaz, gülmez. Karan Soysal taştan. Kaslarım, kemiklerim taşt...